© 2023 by Name of Site. Proudly created with Wix.com

Geen Requiem

2010

Marion Bloem behandelt in haar romans het leven en het lot van de Indische Nederlander voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Haar sterke betrokkenheid met de thematiek blijkt opnieuw uit het gedicht ‘Geen Requiem’, dat zij speciaal schreef om voor te dragen op 15 augustus 2009, tijdens de jaarlijkse herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag.

 

In de kamer van mijn vroeger

2007

Op 24 augustus 2007 is Marion Bloem 55 geworden. Dat was aanleiding voor een publicatie van een selectie van haar persoonlijke gedichten en schilderijen.In de kamer van mijn vroeger is een zin uit een van Bloem's gedichten over haar Indische oma. In deze bundel vinden we ook poëzie over o.a. haar vader, over moederschap, haar eigen grootmoederschap en haar elatie met haar echtgenoot, die een aantal jaren geleden geconfronteerd werd met prostaatkanker.
Persoonijke gebeurtenissen zoals ernstige ziektes in de familie verwerkte zij middels gedichten en schilderijen. Krassen, vegen, streken, letters, cijfers, punten en komma's over voorbij en verder...

Thuis

2003

Haar leven lang houdt Marion Bloem al een dagboek bij waarin zij niet alleen schrijft, maar ook tekent en schildert. In haar dagboeken staan schetsen en aantekeningen die naderhand uitgroeien tot romans, verhalen en schilderijen. Als dochter van Indische migranten is ze vertrouwd met het zoeken naar een 'thuis'. Bloem ervaart haar dagboeken als haar meest comfortabele thuis. Verleden, heden, dromen, angsten en toekomst vinden hun plek in deze schilderachtige bloemlezing. De verhalen met welke zij is opgegroeid, haar jeugd als Indisch meisje, haar vele reizen over de hele wereld, de liefde voor haar zoon, haar integratie in de Nederlandse samenleving en haar gevoel een wereldburger te zijn die zich overal en nergens thuis voelt, brengt zij in tekst en beeld tot uiting.

Liefde is soms lastig, liefste

2002

Een selectie van vijftig gedichten en drie videogedichten op cd-rom, die Marion Bloem geschreven heeft tussen 1968 en 2001.

Voor altijd moeder

2001

Marion Bloem was twintig toen ze haar zoon kreeg. Na enkele maanden werd geconstateerd dat hij een levensbedreigende hartziekte had. Ruim vier jaar later werd hij genezen verklaard. Inmiddels is haar zoon boven de dertig en zelf vader. Marion Bloem doet in dit boek voor het eerst verslag van het gevecht dat zij en haar man Ivan Wolffers hebben moeten leveren voor hun zoon. Maar vooral is het een boek over de liefde tussen moeder en kind en de vele manieren waarop die zich uit.

Hoop op nieuwe woorden

1995

Hoop op nieuwe woorden

nieuwe winnen

de wind fluistert stilte

geen emoties

ik ben een druppel op

brak water dat allang

niet meer beweegt

Ik heb levens gegeten

Schilderijen en gedichten

1992

'De visualisering van de pijn heelt de wond', schrijft Marion Bloem (1952) voor in het boekje dat ter gelegenheid van de expositie van haar werk in de Amsterdamse Jaski Art Gallery verscheen. Het bestaat uit kleurrijke afbeeldingen van haar werk, gecombineerd met geschreven gedichten van haar hand. Marion Bloem, bekend van bijvoorbeeld haar boeken 'Geen gewoon Indisch meisje' (1983), 'Vaders van Betekenis' (1989) en haar recentste 'De honden van Slipi' (1992), schildert al vanaf 1986. De mooie kleurrijke tekeningen met af en toe hele simpele stukjes tekst geven een mooi beeld van het werk van Marion Bloem. Het boek bevat verder geen tekst, alleen een overzicht van Bloem's verdere activiteiten en een opsomming van haar publikaties. Uitgevoerd op mooi papier.
(Biblion recensie, Drs. M.M.J. van Herpen.)

1 / 1

Please reload